3 vika ársins Sólhildur fékk kvef og hita og var alveg hræðilega litil í sér fyrsta kvöldið gat bara ekki sofnað og það var alveg sama hvað ég reyndi að gera mamma, pabbi og ég vorum búin að skiptast á að ganga um með hana og rugga með hana í stólnum en ekkert gekk þannig að ég var farin að hafa áhyggjur af því að halda vöku fyrir öllu heimilis fólkinu þessa nóttina ég ákvað því svona rétt fyrir 1 leitið að fara með hana einn rúnt um hverfið vegna þess að hún sofnar yfirleitt í bílnum og já það svín virkaði við vorum varla komnar út götuna heima þegar ég heyrði hrotturnar.... ég varð samt svona til öryggis að keyra um í 10 mín svo að ég væri viss um að hún vaknaði ekki þegar ég tæki hana inn ... Sólhildur er öll að hressast enþá með kvef en er að ná því úr sér loksins úff ég bara trúi því ekki hvað þessi vika er búin að fljúga áfram ... þriðjudaginn fór ég með Sólhildi til læknis á barnavaktina í Domusmedica vegna þess að ég hafði áhyggjur af því að hún væri kanski komin með eyrnabólgu hún var búin að vera að fikta eitthvað svo mikið í eyrunum ... læknirinn sagði að það væri smá vökvi í öðru eyranu og að ég skildi ekki hafa áhyggjur af því vegna þess að hún væri ekki búin að fá eyrnabólgu áður og að venjulega ná börn að laga þetta alveg sjálf ef maður gefur þeim tíma ... þetta var sem sagt ekki eyrnabólga ... miðvikudagurinn flaug einhvern vegin fram hjá mér ... fimmtudagur ja ég hringdi í vinnuna bað um frí vildi ekki vera að vinna vegna veikinda Sólhildar og vegna þess að mamma og pabbi voru á spítalanum hjá ömmu var ég heldur ekki með pössun nema ef systir mín myndi passa og það gerði hún líka ... ég bara varð að komast aðeins út var eiginlega ekkert búin að fara síðan á föstudeginum 12 jan ... jæja ég fer út ætla að skafa rúðuna að framan á bílnum mínum og hvað haldiði að hafi gerst???? Það hafði fallið snjór af þakkinu á húsinu og beint á rúðuna farðegameginn rúðan var sprunginn!!! Ég ákvað nú samt að fara bara á bílnum ég sá vel út mín megin og þetta var ekki eins mikið og ég hélt í fyrstu .... jæja þegar komið er á vín sitja þar Gnúsi og Moli og ég náði að rústa þeim í spilum ég helt fyrst að þeir væru að leyfa mér að vinna .... á leiðini heim fæ ég erfitt símtal frá pabba amma fer líklega að fara .... þegar ég lagði á brotnaði ég alveg niður gat varla talað í einhverjum rökum við Gnúsa .. ég skutlaði honum heim og eftir að hann hafi sagt mér að ég gæti leitað til hans ef ég þyrfti á einhverjum að tala við kvöddumst við ... ég var komin út innkeyrsluna hjá honum þegar ekinn byrjaði og svo komu tárinn og svo grátur ... ég hef ekkert grátið vegna veikinda ömmu fyrr en þarna ætli ég hafi ekki vilja vera sterk en ég gafst bara upp vil ekki byrggja þetta svona inni vil frekar geta syrgt hana og munað svo góðu stundirnar .... veikindi ömmu eru búin að hvíla þungt á okkur fjölskylduni það er svo vont að hugs til þess að hún sé að þjást svona, vona að hún passi vel upp á engillinn minn hana Alexöndru þegar þær hittast ég vil trúa því að þannig verði það, þegar amma kveður fer hún til hennar og saman vaka þær yfir mér og Sólhildi Sonju ... svona eins og í bænini sem amma kenndi mér þegar ég var yngri .... ég á eftir að sakna hennar svo sárt en ég veit að hún lifir áfram í minniguni. Kveðja Ástbjörg p.s. komst að því að það eru 13 Ástbjargar lífandi á landinu og af þeim eru 3 náskyldar mér

Það er margar leiðir til þess að takast á við sorg, en ég held samt að það sé enginn rétt eða röng leið fólk verður bara að gefa þeim sem syrgja tækifæri til þess að tjá sig ef að það hefur þá áhuga á því og aldrei þrýsta á eftir þeim. ég hef ekki verið mikið að hugsa út í þetta fyrr en núna, ég veit bara að maður getur þroskast mikið það er allavegana mín reynsla hingað til. Þegar ég missti Alexöndru hélt ég að ég fengi að vera í friði með sorg mína en það reyndist mér erfitt sérstakleg þar sem ég var umkringd af ólettum konum .... það var alveg sama hvert ég fór það voru ólettar konur alls staðar og mér fanst svo erfitt að öfunda þær ekki og ljót af mér að hugsa “ afhverju kom þetta fyrir mig en ekki þær,, svo lenti ég í hálfgerðu rifrildi við Edda um það hvort ég ætti rétt á fæðingar orlofi eða ekki !!! hann hélt því fram að þar sem ekkert barn væri til staðar þá gæti ég ekki átt rétt á því að fá borgað úr orlofssjóðnum .... þetta fanst mér andstyggilegt af honum og ég sagði honum þá að ég ætti barn eini munurinn á okkur sem foreldrum væri sá að hann væri það heppin að hans drengur svæfi rólegur út í vagni en mín stúlka sem ég hefði vissulega fætt inn í þennan heim væri í fossvogskirkjugarði grafin hjá foreldrum Arnórs ... eftir þetta fór ég líka að taka öðru vissi á sorgarferlinu ég var opinn og sagði bara hreint út hvernig staðan væri ef ég var spurð, ætli ég hafi ekki verið aðeins of opin í nokkur skipti ég gleymi til dæmis aldrei svipnum á Kollu (stelpa sem var ráðin inn á meðan ég var í fríi ) þegar ég var að koma og sækja Guðrúnu í stað þess að bíða og horfa á þær ganga frá fór ég að hjálpa þeim og þar að leiðandi kom sú spurnig hvort ég væri að vinna þarna ég sagðist vera í fæðingar orlofi og áður en hún gat óskað mér til hamingju sagði ég henni að Alexandra væri látinn hún fraus horfði á mig með furðu svip vissi ekkert hvernig hún ætti að svara þessu en á endanum vottaði hún mér samúð sína ... ég var samt ekkert að sækjast eftir henni vildi bara forða mér frá særindum og þess vegna fanst mér betra að segja frá þessu ferkar en að byrgja þetta inni... ef til vill er ég að spá extra mikið út í þetta vegna þess að amma er veik og svo er jarðaför á morgunn sem að ég er reyndar ekki að fara í en foreldrar mínir munu mæta í... það lést nefnilega ungur strákur sem bjó í sömu húsa röð og við í engjahverfinu, þennan strák og systur hans passaði ég stundum (ætli hann hafi þá ekki verið á svipuðum aldri og Sólhildur er núna hann var allavegana það ungur að hann fékk en  pela ) mikið getur lífið verið óréttlátt......    ég vil hér með votta fjölskyldu hans alla mína samúð.   

Ég vona að þetta hafi meikað einhvern sens fyrir þeim sem lásu þessa færslu ég veit ekki alveg hvort að þau skilaboð sem ég ætlaði að hafa í þessari færslu hafi komist til skila ... vildi bara segja frá minni reynslu og hvernig ég tókst á við þetta kv. Ástbjörg

Ég er það lánsöm að hafa fengið að kynast ömmum og öfum mínum, það eru nefnilega ekki allir það heppnir..... ég hef reyndar ekki verið dugleg við það að heimsækja þau síðustu ár og er virkilega farin að sjá eftir því núna þegar að amma mín hér heima á Íslandi er orðin virkilega veik .... hún er með lungna krabbamein  en eins og Imba frænka sagði við mig núna nýlega þá er aldrei of seint að byrja að skapa góðar minnigar þess vegna ætla ég að reyna að standa mig betur í því að heimsækja hana og afa ... ég hef reyndar verið mjög dugleg að fara reglulega til noregs að heimsækja bestemor og ég sé alls ekkert eftir því núna, það er samt svo oft sem ég gleymi því að bestefar sé farin ..... í hvert skipti sem ég sé ömmu standa í komu salnum í molde án hans fæ ég smá saknaðar sting í hjartað... ég held að örsök þess að ég virðist gleyma þessu sé það að ég fór ekki í jarðaförina hans  

 

 

Ég hef ákveðið að hætta að reykja, ég veit að það verður örugglega erfitt en ég ætla að gera mitt besta... mér finst þetta líka vera góður tími þar sem ég er að fara að missa ömmu mína vegna reykinga og ég vil gefa börnunum mínum og vonandi barnabörnum séns á því að eiga minnigar um mig..... og það að hætta hlýtur að auka líkurnar á því að það geti gerst....

 

 

Ég á sjálf margar góðar minnigar um ömmu og ég á eftir að sakna hennar sárt þegar hún kveður

 

 

Ein sú skondnasta er til dæmis úr sumarbústaðar ferð sem við fórum öll fjölskyldan í þegar amma var plötuð til þess að standa upp á grinverkinu með prik í hendini til þess að reyna að fá betra síma samband .... ég held að það hafi verið hann pabbi sem plataði hana svona .... svo á ég líklega alltaf eftir að tengja ilminn af nýbökuðu kexi við ömmu því að það fanst alltaf svo vel lyktin af því í garðinum í skipholtinu það var bakarí þar nálægt ...... mér þótti alltaf svo gott að vera hjá ömmu og afa þegar ég var yngri og þá man ég vel eftir því að hafa hringt sjálf eitt skiptið í ömmu og spurt hvort ég mætti ekki gista hjá þeim ég held ég hafi verið fimm sex ára   

með sorg og von í hjarta   Ástbjörg

Áramótunum var varið heima í faðmi fjölskyldunar það var alls ekki eins slæmt og ég hélt að það yrði, reyndar hélt ég ekkert að það yrði eitthvað slæmt systur pabba og fjölskyldur þeirra voru hjá okkur ásamt afa Jens sem að stoppaði reyndar bara yfir matinn  því hann vildi kikja á ömmu öllu sem að liggur inn á hringbraut við sendum henni ástarbréf sem allir kysstu á með varalit og skrifuðu svo undir Sólhildur fékk líka smá varalit og kyssti á bréfið Afi kom svo aftur þegar skaupið var að klárast... ég veit ekki hvernig mér fanst þetta skaup ég náði ekki að einbeita mér að því vegna þess að ég varð fyrir svo mikilli truflun frá kærustu frænda míns þetta er eflaust fín stelpa málið er bara að hún er með svo yfirþyrmandi hlátur að það kæfði niður alla þá einbeitingu sem ég var að reyna að beina að sjónvarpinu, svo varð hún alltaf að útskýra hvað var að gerast sem að henni fanst svona fyndið eða endurtók það sem leikaranir sögðu  jæja annars fanst mér hún ágætt ... eftir skaupið var hóp þrýstingur á mig að koma með Sólhildi Sonju út að horfa á flugeldana og ég gaf undan!!!  Við vorum ekki búnar að standa lengi úti þegar að ein tertan fór á hliðina og sprakk yfir okkur öll, ég fann rykið fara yfir andlitið á mér og var fljót að skýla Sólhildi og hlaupa inn ... ég er skíthrædd við svona drasl... jæja var inni í einhverja stund og hætti mér aftur út þegar að nágrannarnir og fjölskyldan tóku sér pásu á því að skjóta upp og náði þá nokkrum góðum myndum af mér og Sólhildi eða þar að segja Allý frænka tók þær takk fyrir það Allý mín. þegar að klukkan var að ganga eitt var lillan orðin pirruð og þreytt vildi bara fá að kúra í fanginu á mér ... ég gekk aðeins nokkra hringi um herbergið hjá mér og 2 mínutum seinna var hún stein sofnuð rumskaði ekkert alla nóttina, við yngri kynslóðin skemmtum okkur konunglega við spjall og fíflagang og sú eldri rifjaði upp gamla tíma með sögum frá liðnum árum.... ég hefði reyndar alveg viljað heyra Jóla söguna sem pabbi segir vísst ekki nema á kanski 10 ára fresti (er mér sagt) en hann var að klára hana þegar ég kom inn aftur... Íris sæta frænka var í svaka stuði þangað til henni varð eitthvað flökurt greyinu ég vona að henni líði betur og að þynkan hafi ekki verið að gera útaf við hana í dag ....  Teddi skelti sér í partý hjá Hrannari sem býr bara hérna í næstu götu við mig með honum fóru vinur hans og kærasta hans sem að reyndist vera systir hennar Gyðu nokkuð skondið að rekast á hana heima hjá mér það fóru flest allir til síns heima um 3-5 leitð held ég ja fyrir utan Allý, Imbu og Gunna, við Allý röltum yfir til Jón Þórirs og Gyðu til rétt svo til að segja hæ og óska þeim gleðilegt nýtt ár þekkti ekki fólkið sem var hjá þeim fyrir utan Alistair og Aron þannig að þetta var bara stutt stopp við frænkurnar röltum svo aftur heim til mín og sátum svo til kl 7 á spjalli við Imbu og Gunna, mamma og pabbi fóru að sofa um 6 þar sem að mamma elskan átti að mæta í vinnu um hádegi og pabbi var orðin þreyttur.... sem var valdur að því að ég þurfti að sjá um að koma Imbu og Gunna út, og þar sem ég  er nú ekki þekkt fyrir mikin dóna skap varð það úr að þau voru  ekki farin fyrr en um 7 leitið .... og það þýddi að ég fékk 3 tíma í svefn þar sem Sólhildur var vöknuð um 10 hálf ellefu   þessi nýárs dagur fór í allgjört leti eftir að við Sólhildur höfðum skutlað Allý heim því ég var ekki að meika mikið Sólhildur var því sett í leikgrindina og unni sér vel þar næstum allan daginn á meðan ég sat og horfði á Narníu sem var sýnd á disney rásini  jæja ég vona að samveru stundirnar verði margar og góðar á nýja árinu ég óska ykkur öllum gæfu og farsældar á árinu 2007 og takk fyrir allt það góða á því gamla              Ástbjörg í leti